Afgelopen jaar hebben jullie al kennisgemaakt met een aantal van de toppers die zorgen dat al onze activiteiten soepel en veilig verlopen. Ook dit jaar laten we de kern van de stichting graag weer aan het woord: onze vrijwilligers. We stellen graag weer één van hen aan jullie voor, met deze keer:
Naam: Hilda van der Stok
Leeftijd: 70
Betrokken bij (geweest): de reis, de Circuitdag,
Hoelang ben je al betrokken bij de stichting en waar kunnen mensen jou wellicht gezien hebben?
Ik heb even moeten rekenen, maar ik ben sinds 2014 betrokken bij de stichting. Mensen kunnen mij kennen van de familiereizen en de circuitdag. Tijdens de reizen ben ik vrijwilliger op de bus en begeleid ik gezinnen tijdens de prachtige dagen eropuit. En bij de Circuitdag hobbel ik rond bij onder andere Women’s City en help ik met het opbouwen van het aankleedteam. Maar ik ben zeker ook bekend als de mevrouw van de muntjes.
Hoe ben je bij de stichting betrokken geraakt?
Via Joke, dat is echt mijn maatje. Joke was al enige tijd vrijwilliger bij Against Cancer en was al een aantal keer mee geweest op reis. Ze gaf op een dag aan dat ze nog extra mensen nodig hadden en toen heb ik gelijk ja gezegd!
Toen het eenmaal dichterbij kwam, moest ik wel even denken: kan ik dat wel? Maar ik ben er nog steeds, dus ik denk dat ik het best kan. Ik zit nu rond de zestien familiereizen en dat is een heel mooi getal. Al moet ik zeggen dat ik het niet heel nauw bijhoud.
Ik ben begonnen met de reis en daarna gelijk doorgerold naar de circuitdag. En dat was meteen leuk! Daar help ik met het opbouwen van het aankleedteam en met het uitdelen van de munten. Ik zit ongeveer op een stuk of acht circuitdagen, maar ik tel eigenlijk niet. Oh jongens, we mogen weer, we gaan! De cijfers vind ik niet belangrijk.
In jouw tijd als vrijwilliger, zijn er specifieke momenten waar je altijd nog met veel plezier op terugkijkt?
Dat zijn juist de kleine momenten, die momenten die je iedere reis weer tegenkomt. Gewoon de gezinnen met blije gezichten, kinderen die daar stralend rondlopen met een klein bordje patat. Het samen knutselen, de gesprekken met ouders die je binnen willen laten. Dat kan diep gaan en dat is zo fijn dat iemand dat met je wil delen, dat is zo bijzonder.
En vooral ook het samen zijn met de gezinnen en de kinderen. Er komen zo snel vriendschappen en de gezinnen trekken naar elkaar toe, en dat is prachtig. Maar juist deze kleine dingen vind ik het mooiste. Iedereen weet wat er aan de hand is, iedereen is onder elkaar en begrijpt elkaar. Dat is het fijne van deze reis.
En als ze dan weer blij terug naar huis gaan. Juist ook de mensen die hebben getwijfeld of ze wel mee wilden, en dan toch heel blij zijn dat ze het hebben gedaan. Maar natuurlijk maak je op persoonlijk vlak ook zeker mooie herinneringen tijdens de reizen.
Wat zijn jouw dromen voor de stichting?
Eigenlijk een gekke droom, maar het mooiste zou zijn als we steeds minder nodig zijn. Steeds minder reizen, steeds minder kinderen ziek. Dat zou het allermooiste zijn.
Zou je nog iets willen zeggen tegen de gezinnen, medevrijwilligers of anderen?
Het team van ons is hartstikke geweldig. Veel vrijwilligers gaan al een lange tijd met ons mee. Ik vind het heel mooi om te zien dat ook steeds meer jonge mensen meegaan als vrijwilliger. Die staan ook echt hun mannetje tijdens de reizen.
Het is één grote familie geworden en daar past eigenlijk iedereen in. En ik ben heel blij dat ik al zo lang onderdeel mag zijn van die Against Cancer familie. Dankjewel!
